De Aziatische Olifant komt uit Azië en is een bedreigde diersoort. Zijn grootste bedreiging is de mens, die de bossen waarin de olifant leeft kapt. De olifant wijkt daardoor vaak uit naar landbouwgronden, wat tot gevolg heeft dat de boeren hem neerschieten. Vroeger werden olifanten beter beschermd omdat zij als lastdier werden gebruikt. In veel landen leeft de Aziatische olifant nog als lastdier en wordt hij gebruikt bij bijvoorbeeld het vervoeren van toeristen, het slepen van boomstammen uit het bos en trekken van karren.

De Aziatische olifant kent 4 ondersoorten. De Indische olifant leeft in India, Cambodja, Laos, Maleisie, Nepal, Thailand, Vietnam, Zuid-China en Myanmar. De Sumatraanse olifant komt op Sumatra voor. De Ceylon of Sri-Lankaanse olifant is de minst voorkomende soort en leeft alleen op Sri Lanka. Sinds 2003 kennen we ook de Borneo dwergolifant, die op Borneo in het wild te vinden is. In het noorden van Thailand ligt een speciaal olifantenpark.

De Aziatische olifant is niet te verwarren met de Afrikaanse olifant. De Aziatische olifant weegt gemiddeld 5 ton en is 3,5 meter hoog. Daarmee is hij veel kleiner dan de Afrikaanse olifant. De Aziatische olifant heeft verder een bolle rug, kleine oren, één vinger aan de slurf en één bult op de kop. Ter vergelijking, de Afrikaanse olifant heeft een vinger aan de boven- en onderkant van de slurf en hij heeft twee bulten op de kop. Bij de Aziatische olifant hebben alleen de mannetjes slagtanden.

De olifant is een planteneter en eet tot wel 150 kilogram plantaardig voedsel per dag. Een olifant is wel 18 uur met eten bezig. Hij drinkt daarbij 80 tot 160 liter water per dag. De Aziatische olifanten kunnen in het wild gemiddeld 60 jaar worden. Rond die leeftijd zijn hun tanden versleten en kan de olifant niet meer goed eten, wat uiteindelijk zijn dood wordt. Behalve de mens heeft de Aziatische olifant in het wild geen vijanden.

Aziatische olifanten leven in groepen, vrouwen (koeien) en mannen (bullen) apart. De vruchtbaarheid van de mannetjesolifant en vrouwtjesolifant verschilt. Vrouwen zijn al vanaf 8 jaar vruchtbaar, terwijl mannen over het algemeen pas vanaf 25 jaar in staat zijn om te paren. Dat komt ook omdat de er een strenge rangorde is, waardoor mannen een hoge rang moeten veroveren om te mogen paren. In een dierentuin gebeurt het paren vanaf 15 jaar. De draagtijd van de Aziatische olifant is 22 tot 23 maanden en een jong of kalf heeft een gewicht van 80 tot 115 kilogram. Het kalf kan dan meteen lopen. Er wordt meestal maar één jong per keer geboren en de vrouwtjesolifant kan om de 4 tot 6 jaar een kalf baren, wanneer de omstandigheden ideaal zijn.

De Afrikaanse wilde hond is een grote hond, met een lang, slank lichaam en lange poten, met aan elk vier tenen. Hun vacht is donkerbruin tot zwart gekleurd met grote, onregelmatige zwarte,witte en beige vlekken, in het Engels noemen ze hem daarom painted hunting dog. De kop is vrij kort en breed, met krachtige kaken, zwarte snuit en grote vleermuisachtige oren. Ze hebben een lange, volle staart met een witte pluim op het uiteinde, die dient als vlag om binnen de groep contact te houden. Jonge dieren zijn vooral zwart van kleur met enkele witte vlekken, voornamelijk op de poten. De lengte van kop tot en met romp is bij een volwassen dier tussen 76 en 112 centimeter. De staart kan wel 40 centimeter lang worden. Een volwassen wilde hond weegt tussen de 15 en 36 kilo.

De Wilde hond jaagt voornamelijk in de schemering, op zebra’s en middelgrote antilopen als impala, gazelle, blauwe gnoe en grote koedoe. Wilde honden werken nauw samen bij de jacht, een roedel wilde honden is niet zo snel, maar hun specialiteit is uithoudingsvermogen. Ze kunnen over een afstand van vijf kilometer een gelijkmatig tempo van 48 km/u volhouden. Tijdens de achtervolging wisselen de koplopers elkaar af tot de prooi vermoeid raakt. Ze grijpen hun prooi in de buik, waardoor die in shocktoestand sterven. Dit lijkt wreed, maar onderzoek heeft aangetoond dat de prooien van de wilde honden sneller overlijden, dan die van een leeuw of luipaard, die ze bij de keel grijpen en door verstikking om brengen. Wilde honden zijn niet sterk en moeten vaak hun prooi afstaan aan andere roofdieren, zoals leeuwen en hyena’s.

Het zijn zeer sociale dieren, waar in de groep een strikte hiërarchie bestaat. Alleen het oudste paar in de groep plant zich voort In tegenstelling tot de meeste andere dier soorten, verlaten bij de wilde hond, de volwassen vrouwtjes de geboorte groep. De Afrikaanse wilde hond heeft soms wel tien pups per worp. De meeste pups worden geboren aan het einde van de regentijd in een ondergronds hol. Ze zijn bij de geboorte blind en hulpeloos en pas na vier weken komen ze voor het voorzichtig buiten het hol. Andere volwassen dieren helpen mee met de zorg voor de jongen. Na negen weken gaan ze al met de volwassen honden mee op jacht en na een jaar zijn ze volgroeid. De overlevingskans van de jongen wordt groter als de groep groter is.. De Afrikaanse wilde hond wordt meestal niet ouder dan 10 jaar. Wanneer er een prooi gevangen is, mogen eerst de jongen eten, iets wat in de wildernis niet vaak voor komt.

In Nederland kun je Afrikaanse wilde honden zien in: Artis,GaiapaPark en Safaripark Beekse Bergen.

Een mannetjes orka wordt tussen de 7 en 9 meter groot en weegt soms wel 10.000 kg. Een vrouwtje zal niet groter worden dan 8 meter en 7.500 kg en een pasgeboren orka is ongeveer 2 meter en 180 kg.

Orka’s moeten naar het oppervlak komen om adem te halen en ze moeten opletten voor bedreigingen, daarom slapen deze dieren niet. Ze rusten uit door de twee hersenhelften om de beurt uit te laten rusten. Orka’s leven in groepsverband, in zogenoemde troepen. Een troep kan uit 2 tot 90 orka’s bestaan, waarin het oudste vrouwtje de leiding heeft. Ze komen voor in zowel de warme als de koude wereldzeeën, waarbij ze voornamelijk in de buurt van de kust te vinden zijn. Ze leggen vaak grote afstanden af op zoek naar voedsel.

Het dieet van de orka omvat vis, zeevogels, zoals pelikanen, aalscholvers, pinguïns en meeuwen. Ook eet hij pijlinktvissen en zoogdieren, zoals de zeeleeuw tot zelfs andere walvis soorten en haaien. Walrussen laat hij meestal met rust en ook mensen zijn nog nooit aangevallen door een wilde orka. Ze jagen meestal in groepen en gaan daarbij planmatig en intelligent te werk. Ze drijven de prooi bij elkaar of zonderen een jong af van de moeder. Ze stoten zelf wel ijsschotsen kapot om een zeehond te kunnen grijpen. Een orka heeft geen andere vijanden dan de mens, hij bevind zich bovenaan de voedselketen.

Een volwassen orka eet dagelijks ongeveer 400 kg voedsel.

Katten kunnen goed ruiken en goed zien. Deze eigenschap hebben ze nodig wanneer ze gaan jagen. Een kat heeft van nature een goed jachtinstinct, al hebben ze dit als huiskat lang niet altijd meer nodig.

Een kat heeft ruimte nodig. Katten kunnen weliswaar binnen en/of buiten leven, ze moeten de ruimte hebben om te kunnen rennen, springen en klimmen. Voor de verzorging van een kat is de aandacht die je hieraan moet geven minimaal. Een kat is van zichzelf zeer schoon en zal zich bijna de hele dag door wassen. Noodzakelijk is wel het geven van goede voeding en water en een kattenbak.

Een kat koop je niet in een dierenwinkel. De beste plaats om een kat aan te schaffen is bij het dierenasiel of een fokker. Tegenwoordig bieden ook veel mensen hun kat aan op marktplaats.nl, maar toch moet je daar wel goed uitkijken. Wanneer je geinteresseerd bent in een katje van marktplaats, ga dan eerst kijken hoe het karakter van het dier is. Men wil vaak niet zomaar van het dier af, en de reden die genoemd wordt hoeft ook niet altijd de echte reden te zijn.

Dierenasiels zitten vaak vol met katten die op zoek zijn naar een ander baasje. Een groot voordeel van een dierenasiel is dat wanneer dier en eigenaar niet aan elkaar kunnen wennen, er altijd de mogelijkheid is het dier terug te brengen. Dit is niet alleen voor de eigenaar geruststellend, maar ook voor het dier zelf!

Aan het puntje van de staart zit nog een bosje met korte stekels. Op het voorhoofd en de schouders hebben ze lange stekelige haren. Stekelvarkens hebben kleine ogen en zien erg slecht. Hun oren zijn bijna niet te zien, omdat ze onder de vacht schuil gaan. Stekelvarkens horen en ruiken heel goed. Ze hebben korte stevige poten met grote voeten, aan de voorpoten hebben ze lange klauwen om mee te graven.
Een stekelvarken kan wel 26 cm hoog worden een bijna een meter lang, Het staartje kan tussen de 5 en 17 cm lang zijn. Een volwassen stekelvarken kan wel 10 tot 27 kilo wegen, de mannetjes worden meestal groter dan de vrouwtjes.

Het stekelvarken leeft op de savannes, steppes en op openboslanden en hooglanden. Maar hij wordt ook wel gezien in de bosranden en struikgebieden. Het stekelvarken komt voor in Afrika en in Europa in Italië en op Sicilië. Dat is niet zijn natuurlijk leefgebied, maar hij is daar waarschijnlijk door de Romeinen losgelaten. In Italië zie je hem meestal op akkergrond, maar niet hoger als 3500 meter. Hij wordt hier door de mens bejaagd, ze zien hem als een plaag, die de gewassen beschadigd.

Het stekelvarken is een nachtdier, maar bij volle maan vermijdt hij het open veld. Overdag houd hij ervan om in de buurt van zijn hol te zonnebaden, dus voor de oplettende speurder is hij ook dan te vinden. Bij slecht weer blijft hij in zijn hol. Meestal graaft het stekelvarken zelf zijn hol. Maar soms gebruikt hij ook een grot of hol van andere dieren of een natuurlijke holte tussen stenen. Stekelvarkens zie je vaak alleen of in een paar, soms een kleine familie.

Ze eten plantenwortels, knollen, wilde vruchten en bast. Op zoek naar voedsel leggen ze soms wel 15 kilometer af. Soms wordt gezien dat een stekelvarken op botten knaagt, waarschijnlijk doet hij dit om zijn tanden te slijpen.

Het stekelvarken krijgt meestal in de herfst 1 tot 3 jongen, die kunnen meteen al lopen en ook de oogjes zijn al open. De stekeltjes zijn nog zacht en verharden in de eerste 2 weken. De jongen worden ongeveer 45 dagen gezoogd, daarna beginnen ze vast voedsel te eten.

Als een stekelvarken zich bedreigd voelt zetten ze hun stekels op om de vijand af te schrikken. Ook trappen ze met hun poten en maken kabaal met hun staart en ze grommen en sissen. Wanneer dit niet werkt, draait hij zich om en loopt op volle vaart achteruit richting de vijand, om hem met de stekels te raken. Op de punten van de stekels zitten kleine haakjes, waardoor ze in de huid van de vijand blijven steken. Ze zijn niet giftig, maar wel heel pijnlijk en vervelend.

De rug, vleugels en staart van de maraboe zijn grijs met een groene glans. De buik is wit en ook de grote vleugelveren hebben een witte rand. Hij heeft lange donkere poten, die hij vaak besproeit met mest, voor afkoeling en dit helpt ook tegen parasieten. Door de op gedroogde mest lijken de poten vaak wit.

De maraboe heeft een kale kop en hals, met maar een paar stijve veren, Verder heeft hij een grote, krachtige snavel, die zijn hele leven blijft doorgroeien zo kan hij wel 35 cm lang worden. Hij heeft een rode keelzak, die verbonden is met de neusholte. Deze zak heeft ook een belangrijke functie bij het regelen van zijn lichaamstemperatuur. Mannetjes en vrouwtjes hebben hetzelfde verenkleed.

De maraboe is meestal een stille vogel, maar in de buurt van het nest en tijdens het rusten hoor je ze soms. Tijdens de balts klepperen ze en soms maken ze een hard, hoog, jankend geluid dat overgaat in een laag knorrend geluid. Tijdens het landen en bij het wegvliegen maken hun vleugels een soort blaffend geluid. Vaak trekt de vogel zijn lange hals in, waarschijnlijk omdat de snavel zo zwaar is.

De maraboe leeft op open grasland en licht beboste gebieden,meestal zie je hem in droge gebieden, maar wel op vliegafstand van water. Hij komt ook voor in moerasgebieden in de droge seizoenen, wanneer die poelen verdrogen en de vis makkelijk te pakken is. De maraboe is een aaseter en voedt zich voornamelijk met karkassen van allerlei dieren. Maar ook levende prooien, zoals insecten, vissen, ratten en kleine vogels worden verorberd. Zelfs een jonge krokodil, termieten en flamingo – eieren staan op zijn menu. Als op de savanne de droge tijd aanbreekt en veel hoefdieren verzwakken, zodat ze een makkelijke prooi zijn voor de roofdieren, breekt voor de maraboe een tijd van overvloed aan, in die tijd brengen ze hun jongen groot.

De maraboe broedt meestal hoog in bomen of op kliffen, in kolonies van 30 tot soms wel 60 paren. Het grote nest, soms wel een meter doorsnee en dertig centimeter hoog, wordt van takken gemaakt. De maraboe legt twee tot drie eieren, die ze in een maand uitbroedt. Na ongeveer 100 dagen vliegen de jonge maraboetjes uit. De maraboe is een nuttig dier, doordat hij de kadavers opruimt. Hij loopt op een vastberaden, uitgemeten manier, zoals een militair, daarom wordt hij ook weleens de grote adjudant genoemd.

De visarend leeft voornamelijk bij beboste meren, rivieren en de zeekust. De vogel komt op alle continenten voor, behalve op Antarctica. In Europa leven ze voornamelijk in het noorden, maar ook in Portugal en op de Balearen worden ze gezien. Het aantal visarenden is in West Europa sterk afgenomen en in Nederland was het nog maar een zeldzame doortrekker, in het voor en najaar. Dit is te wijten aan de watervervuiling en de vervolging door de mens. De laatste jaren is er echter weer wat meer aandacht voor de natuur en sinds enkele jaren verblijven er nu ook in de zomer visarenden in de uitgestrekte moerasgebieden, zoals de Biesbos, De Wieden en Weerribben. Er zijn wereldwijd nog ongeveer 35000 paren.

De vogels uit de koudere streken overwinteren vaak in het zuiden.

Zoals de naam al doet vermoeden, leeft de visarend voornamelijk van vis. De vogel vliegt met een trage vleugelslag over het water en soms bijna stilstaand, biddend zoals een torenvalk, op zoek naar een prooi. Dan duikt de visarend met de kop vooruit naar beneden, om op het laatste moment zijn poten naar voren te gooien om de vis te pakken. Onder de poten zitten kleine stekels, zodat hij zijn prooi beter kan vast pakken. Soms verdwijnt de vogel helemaal onder water, om weer snel naar boven te komen. Hij schudt dan het water uit zijn veren en vliegt weg met zijn buitgemaakte vis. Op een kale tak boven het water gaat hij dan zijn maaltje verorberen.

Visarenden bouwen hun nest in hoge bomen in de buurt van het water, ze keren vaak jaren achter elkaar terug naar hetzelfde nest. Door de ronde onderbouw en de hoge plaats is het nest al op grote afstand te herkennen. De broedperiode begint eind april/ begin mei en kan de hele zomer duren. Het vrouwtje legt 2 tot 6 wit bruin gevlekte eieren en broed deze in haar eentje uit. Bij het voederen wordt ze wel door het mannetje geholpen. De eieren komen 1 tot 7 dagen na elkaar uit en de kuikens hebben eerst alleen dons. Na 42 dagen hebben ze de eerste complete veren, maar pas na 18 maanden hebben ze een volledig volwassen verenkleed.

Alleen het mannetje draagt hoorns, die zijn vaak slank en liervormig en kunnen wel 90 cm lang worden, ook kun je aan de ringen zien hoe oud het dier is. Vrouwtjes dragen geen hoorns en zijn kleiner dan de mannetjes. De impala wordt van kop tot staart tussen de 120 tot 160 centimeter groot en tussen de 75 tot 85 cm schouderhoogte. Zijn staartje is ongeveer 40 cm. Een volwassen impala weegt 45 en 80 kilo. Ze kunnen 15 jaar oud worden.

Impala’s komen voor in Kenia, Botswana, Angola, Namibië en Zuid Afrika. Ze leven vooral op grote open vlakte, maar altijd in de buurt van water. Een impala moet dagelijks kunnen drinken. In het droge seizoen zoekt hij vaak de lichte beboste gebieden op, omdat daar goede schuilplaatsen zijn en vaak nog wat meer water. De impala eet vooral kort gras, maar ook bladeren, kruiden en zaden. Hij graast voornamelijk ’s avonds of ’s nachts, wat hij dan overdag in de schaduw gaat herkauwen.

De impala leeft graag in kudde verband. Ze vormen groepen van een of twee mannetjes met een harem van ongeveer 30 vrouwtjes. De rest van de mannetjes leeft in vrijgezellengroepen.

Vooral in het droge seizoen, voegen groepen zich samen tot grotere kuddes, in Zimbabwe werd eens een kudde geteld van 443 impala’s. Ze laten met klieren een geurspoor achter voor hun soort genoten. Vrouwtjes dieren blijven altijd in de kudde, maar de jonge mannetjes gaan na ongeveer vier jaar hun eigen weg, Na anderhalf jaar zijn de vrouwtjes geslachtsrijp, ze dragen een jong ongeveer 200 dagen. Het vrouwtje werpt altijd maar een jong, op een goede schuilplaats. Het moederdier blijft tijdens het grazen altijd in de buurt van haar jong, maar gaat er alleen heen om het te zogen. Na enkele dagen zal het jong de moeder volgen en alleen nog schuilen bij gevaar. De meeste jonge impala’s worden tijdens het regenseizoen geboren, omdat er dan een groot aanbod van jonge dieren is, is de kans op overleven groter.

De impala hoort en ruikt erg goed, kan hard lopen en razendsnel draaien. Ook kan hij wel 3 meter hoog springen of lange sprongen maken van wel elf meter. Deze technieken heeft hij nodig om aan de roofdieren te ontkomen, want cheeta’s, leeuwen, luipaarden en hyena’s zijn dol op impala. De impala wordt wel het fast food van de wildernis genoemd, door de zwarte strepen op zijn witte achterste, lijkt een weglopend dier het logo van McDonald’s op zijn billen te hebben.

De netgiraf heeft hoekige bruine vlakken, omlijst door witte randen, van ver lijkt het net alsof iemand een wit net over een bruin dier heeft gegooid. De angolagiraf is lichter van kleur en de vlekken zijn minder hoekig, ze zijn heel zeldzaam. De massaigiraf heeft heel onregelmatige vlekken die wel lijken op puzzelstukjes of blaadjes. De okapi hoort ook bij de giraffenfamilie, al is hij veel kleiner en heeft hij een veel kortere nek. Hij is donker bruin van kleur met zwart wit gestreepte poten.

Giraffen vind je in Afrika, in het gebied beneden de Sahara. Ze leven vaak op de beboste savannes, ze hebben bomen nodig om van te eten, maar houden niet van dicht beboste gebieden. De giraf is een herkauwer en eet voornamelijk bladeren, maar ook twijgjes, vruchten, schors en knoppen. De bladeren plukt hij met zijn soms wel 40 cm lange tong. Die tong is ook heel hard, zodat hij geen last heeft van de scherpe doornen van zijn lievelingshapje de acaciaboom.

Giraffen zijn grote dieren en moeten daarom wel 70 kilo per dag eten. Een giraf kan wel langer dan een maand zonder water, maar zal als er water in de buurt is, elke drie dagen drinken. Wanneer hij aan het drinken is, is hij erg kwetsbaar. Hij zet dan zijn voorpoten gespreid, omdat zijn nek anders niet lang genoeg is om bij de poel te komen. Giraffen wisselen elkaar af tijdens het drinken, zodat er altijd een paar op de uitkijk staan, om te waarschuwen wanneer er gevaar dreigt.

De giraf is het hoogste dier ter wereld , een jong is bij de geboorte al 2 meter en weegt ongeveer 45 kilo. Giraffen leven meestal in losse kuddes van ongeveer 6 tot 12 dieren. Wanneer de giraf loopt zet hij eerst twee linkerpoten en daarna de rechterpoten, dat is best zeldzaam onder dieren. Hij is hierdoor wel erg snel en kan wel een snelheid van 60 km per uur bereiken.

Bloedzuigers komen voor over alle werelddelen, behalve in de poolgebieden. Ze leven voornamelijk in zoet water, maar ook in veen- en moerasgebieden en enkele soorten komen voor in zee. Ze gedijen het beste in stilstaand of niet al te snel stromend water. Bloedzuigers bewegen zich voort, door zich vast te zetten met hun zuignappen. Eerst wordt de voorste zuignap vast gezet en dan wordt het lichaam aangetrokken en de achterste zuignap vastgezogen. Dan laat hij de voorste zuignap los en strekt zijn lichaam naar voren, zo wandelen ze over de bodem of over planten. Een aantal soorten kan ook goed zwemmen en gaan als een slangetje door het water.

De bloedzuiger ontleent zijn naam natuurlijk aan het feit dat hij bloed zuigt. Hij wacht totdat zijn slachtoffer langs komt en zuigt zich vast. Met behulp van enkele tandjes maakt hij een wondje en zuigt zich vol met bloed. Op het moment dat hij het wondje maakt, geeft hij meteen een soort vloeistof af, die voorkomt dat het bloed gaat stollen, daardoor kan hij een grotere hoeveelheid op zuigen. Zijn lichaam wordt soms wel vier keer zo dik. Het bloed gaat naar de darm, waar het word ingedikt. Een bloedzuiger kan, wanneer dat nodig is, wel een paar maanden overleven op zo’n voorraad opgeslagen bloed.

Veel mensen zijn een beetje bang van bloedzuigers, maar alleen de zeer zeldzame paardenbloedzuiger is in staat om door de huid van een mens heen te bijten.

In sloot en plas is de visbloedzuiger de meest voorkomende. Het is een dun bloedzuigertje dat ringetjes lijkt te hebben in wit, donkerbruin en grijs. Ze blijven aan de vis vastgehaakt zitten en leven van het bloed van de vis, totdat deze daaraan doodgaat.

Bloedzuigers zijn tweeslachtig, ze bezitten dus elk mannelijke en vrouwelijke geslachtsklieren, maar ze kunnen zichzelf niet bevruchten. Twee verschillende dieren paren en bevruchten elkaar, in een broedzakje op de buik dragen ze de eitjes een tijdje mee. Later worden de eitjes door een slijmlaag omhult op de bodem van het water afgezet. Soms worden de eitjes in cocons boven de waterspiegel afgezet. De eitjes zijn sterk en kunnen tegen veel chemicaliën, maar niet tegen uitdroging. Eenmaal uitgekomen groeien de bloedzuigers maar heel langzaam.

Soms wordt de bloedzuiger gebruikt voor medicinale doeleinden, bijv. bij trombose, oedeem, gewrichtspijn en bloedstuwing. Het speeksel van de bloedzuiger bevat een stofje wat de bloedstolling tegen gaat, dat kan een heilzaam effect hebben. Dat stofje Hirudine wordt als een interessante grondstof gezien voor medicijnen, er worden zelfs speciaal bloedzuigers voor gekweekt.