In het zand van de pampa’s van Jumana en Nazca in Peru zijn tekeningen te vinden. Dit zijn de lijnen van Nazca, zogenaamde geogliefen. De lijnen stellen figuren voor en geometrische vormen. De hoogvlakte van Peru is een van de droogste gebieden op aarde. De gemiddelde jaartemperatuur is vijfentwintig graden Celsius. Er valt bijna geen regen en het is bijna altijd compleet windstil. Hierdoor zijn de lijnen al heel lang bewaard gebleven. Naar schatting zijn ze tussen 200 voor en 600 na Christus gemaakt door de Nazca en Paraca Indianen. De Nazca waren een volk dat tussen 300 en 100 voor Christus tot 600 na Christus de Peruaanse hoogvlakten bevolkten, tot Inca-invasies de ondergang van hun rijk betekenden. Sinds 1990 zijn de lijnen toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst door UNESCO.

Geschiedenis

De lijnen van Nazca worden voor het eerst in de literatuur genoemd in 1547. Toen bezocht de ontdekkingsreiziger Cieza van Leon het gebied en maakte vermelding van de lijnen. Maria Reiche en Paul Kosok, wiskundigen, ontwikkelden een hypothese over mogelijke astronomische betekenissen van de lijnen en figuren. Maria Reiche heeft veel bijgedragen aan de bescherming van de lijnen. Archeologen Erindel en Isla deden meer dan 650 opgravingen bij hun veldonderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie. Rond de gegraven lijnen vonden zij kleine kuilen met landbouwproducten en dieren. Ze stelden dat het rituele kanalen waren om eventuele regenval te vervoeren. Er werd geen afvoerpunt gevonden van de kanalen en ook het waarom bleef een raadsel. Daarnaast valt er maar enkele millimeters regen per jaar. Deze theorie is dus nogal omstreden gebleken. Een andere omstreden theorie is die van Erich von Däniken dat buitenaardse wezens de lijnen zouden hebben gemaakt of op zijn minst de indianen zouden hebben geholpen. Nog een andere theorie benadrukt de spirituele betekenis van de lijnen.

De lijnen lijken op eenvoudige ploegvoren. Het oppervlak van de pampa heeft een laag donkerrode grind. De kleur is een gevolg van de oxidatie. Direct daaronder zit een laag met heldergele kiezels. De bovenste laag is weggehaald en er zijn stokken gebruikt om het verloop van de lijnen aan te geven. De stenen die zijn weggehaald liggen nu nog opgestapeld bij de figuren. De breedte van de lijnen varieert van veertig tot honderdtien centimeter.

Figuren

De tekeningen en lijnen vormen geometrische figuren, meanders, dieren, doolhoven en nog een aantal andere vormen. Het duidelijkste zijn de tekeningen van de dieren: vogels (zoals condors, kolibries, meeuwen, papegaaien, pelikanen), aap, spin, slak, leguaan, hagedis, slang, hond, lama en een orka. Tussen de tekeningen staan veel spiralen en rechte lijnen. De meeste figuren zijn op de vlakke meseta gemaakt. De rest bevindt zich op de hellingen. Deze laatste figuren stellen mannen voor omringd door rechte lijnen.
De lijnen en figuren bestrijken een gebied tot 800 vierkante kilometer. De langste lijnen zijn wel tot 275 meter lang. De lijnen en figuren zijn het beste zichtbaar in de schemer en vanuit de lucht. De mensen die de lijnen hebben gemaakt, bleken over veel geometrische kennis te beschikken. Tot op heden is niet bekend wat het doel van de lijnen is geweest.

Bronnen

Aveni, A.F. (2000). Nazca: eight wonder of the world? London: British Museum Press.
Silverman, H., & Proulx, D.A. (2002). The Nasca. Maulden and Oxford: Blackwell Publishers.

Spanningen in Salem

In de zeventiende eeuw had de bevolking van Salem het niet gemakkelijk. Zij kwamen vooral uit Europa en waren pioniers die hun bestaan wilden opbouwen in een voor hen onbekende wildernis. Er waren dan ook geregeld botsingen en spanningen tussen de pioniers en de oorsponkelijke bevolking. Zij zagen elkaar als een bedreiging. Maar ook onderling was er vaak sprake van ruzies over grond en eigendommen. De bevolking was erg arm en omdat er sprake was van een gesloten gemeenschap, was de sociale controle erg groot. Men wist veel van elkaar en kon dus niet zomaar iets ondernemen. De gemeenschap hing grotendeels het Puriteinse geloof aan, waarbij er strenge regels waren voor gedrag. Er was geen plaats voor losbandigheden; ook amusement werd als iets van de duivel gezien. De duivel werd gevreesd, waardoor er veel bijgeloof was. Het geloof werd ook vaak als middel voor onderdrukking gebruikt.

Aanleiding

De predikant, Parrish, has een slavin meegenomen, die van Barbados afkomstig was: Tituba Boyer. Elizabeth Parrish, van negen jaar oud, en haar nichtje Abigail Williams, van elf jaar oud, hadden stiekem contact met Tituba. Tituba vertelde in de winter van 1692 verhalen over haar leven op Barbados, waarbij ook het onderwerp toverij veelvuldig aan bod kwam. Zij begon ook met kleine demonstraties van deze toverij. De meisjes vonden het interessant maar hadden ook erg veel last van schuldgevoelens en spijt, omdat het in strijd was met hun geloof. Hierdoor begonnen ze vreemd gedrag te vertonen. Hun omgeving dacht dat het om zware epileptische aanvallen ging van een onnatuurlijke aard. Zij gilden en maakten vreemde geluiden. Ze gooiden met van alles en nog wat en namen vreemde lichaamshoudingen aan. Ook konden ze een preek niet aanhoren en zeiden met naalden geprikt te worden. De arts van Salem, William Grigs, kon geen verklaring vinden voor de symptomen van de meisjes en stelde vast dat zij behekst waren.

Ondervragingen

Bij de ondervraging van de meisjes beschuldigen zei als eersten Sarah Good, een bedelares, Sarah Osbourne, een demente oude vrouw, en Tituba Boyer. Zij waren makkelijke doelwitten omdat zij anders waren dan de meeste mensen in het dorp. Ze gingen geen van allen naar de kerk en werden op 5 maart 1692 van hekserij beschuldigd. Ze werden naar de gevangenis afgevoerd. Daarna werden nog meer mensen beschuldigd: Rebecca Nurse, Dorcas Good, Abigail Hobbs, Martha Corey, Elizabeth Proctor en John Proctor. De beschuldigingen namen toe en de gevangenissen raakten overvol.

De processen

De processen begonnen eind mei 1692 toen gouverneur Sir Williams Phips aankwam in Salem en een speciale rechtbank opzette. Op 10 juli 1692 begonnen de terechtstellingen. Dit ging door tot 19 oktober 1692. In totaal werden negentien mensen opgehangen, waarvan de meeste oudere arme vrouwen waren. Onder hen waren zes mannen. Een van hen was Giles Corey. Hij wilde niet bekennen en werd bedekt met planken en zware stenen om een bekentenis af te dwingen. Hij stierf na twee dagen zonder te bekennen. De zogenaamde heksen lieten bezittingen achter, die door de overheid in beslag werden genomen en werden geconfisqueerd. Dit betekende materieel gewin voor de overheid. De veroordeelden werden na hun dood geëxcommuniceerd door de kerk. Ze werden na de ophanging in een ondiep graf gegooid en niet fatsoenlijk begraven.

De periode na de processen

Op 3 oktober 1692 werd een artikel over de processen gepubliceerd. Dit veranderde de publieke opinie over het Puriteinse geloof en het bestaande rechtssysteem. De invloed van het Puriteinse geloof nam daarna sterk af en er werd een nieuw rechtssysteem ingesteld. Het duurde nog tot mei 1693 voordat alle mensen die van hekserij beschuldigd waren werden vrijgelaten. Op 17 december 1711 werd een bedrag van 578 pond en 12 shilling beschikbaar gesteld voor de nabestaanden van de veroordeelden en de overlevenden. Tot 1954 was nog steeds niet iedereen vrij gesproken van de beschuldiging van hekserij. Dit tot grote onvrede van de afstammelingen. Pas in dat jaar werd een wet van kracht waarin verklaard werd dat alle mensen die van hekserij beschuldigd en veroordeeld waren vrij van schuld werden bevonden.

Bronnen

Morrison, D.A., & Schultz, N.L. (2005). Salem: place, myth and memory. New England (MA): University Press of New England.
Yolen, J., & Stemple-Yolen, H.E. (2004). The Salem witch trials: an unsolved mystery from history. New York: Simon & Schuster Children’s Publishing.