Het Wereld Natuur Fonds, afgekort als WNF, is een organisatie voor bescherming van de natuur. Het symbool van de organisatie is de reuzenpanda. Pas rond 1872 werd de mens zich ervan bewust dat de natuur moest worden beschermd, maar pas in 1948 werd de eerste organisatie die zich daarmee bezig ging houden opgericht de IUCN. Deze organisatie is de grondlegger voor het WNF. In 1961 werd door vier Engelse natuur liefhebbers het internationale Wereld Natuur Fonds op gericht. Onder de naam: World Wildlife Fund, afgekort WWF, start op 11 september in Zwitserland deze organisatie. De organisatie richt zich op het beschermen van bedreigde dieren, maar al gauw komt men tot de conclusie, dat dit alleen kan lukken, wanneer ze ook de leefgebieden beschermen. In 1986 wordt daarom de naam in World Wide Fund for Nature veranderd, WWF bleef gewoon de afkorting. Meteen na de oprichting worden er overal in de wereld nationale afdelingen van WWF geopend. In 1962 wordt daarom in Nederland het Natuur Noodfonds Nederland opgericht, waarvan de naam 4 jaar later wordt verandert in Wereld Natuur Fonds (WNF).

Het WNF heeft als doel: ruimte voor de natuur, alleen verantwoord gebruik van de natuur, een gezond milieu en een gezonde natuur. Ze proberen de belangrijkste leefgebieden wereldwijd te beschermen en waar mogelijk te herstellen. Vooral de kwetsbaarste gebieden zoals tropische en andere bossen, waterrijke natuurgebieden en zeeën en oceanen. De grootste gevaren voor die gebieden zijn ontbossing, verdroging en verandering van het klimaat, overbevissing en de illegale handel in dieren en planten. Wanneer er genoeg gezonde leefgebieden zijn hebben ook de bedreigde dieren een kans. Het WNF heeft ook verschillende veldprojecten, door de lokale bevolking te helpen zoeken naar alternatieve, blijvende bronnen van inkomen en door het opleiden en financieren van anti- stropersbrigades.

Voor sommige dieren zijn er speciale projecten, omdat ze met uitsterven worden bedreigd. Dat is bijv. het geval voor: reuzenpanda’s in China, tijgers in Azië, neushoorns, olifanten en mensapen in Afrika en Azië, walvissen en zeeschildpadden wereldwijd.

Het WNF probeert de samenleving bewust te maken, dat ook zij actief kan bijdragen aan de bescherming van de natuur. Dan kan door duurzame ideeën te steunen, bijv. door het kopen van FSC hout en door het afnemen van groene energie. Ook kun je vrijwilliger worden en zo informatie over het natuurbeschermingswerk van het Wereld Natuur Fonds doorgeven zodat mensen enthousiast worden en weten hoe ze een bijdrage kunnen leveren.

Natuurlijk is er ook geld nodig, daarom zijn giften en donateurs heel belangrijk. Om kinderen al op jonge leeftijd bewust te maken van de natuur en via de lidmaatschappen wat geld binnen te krijgen zijn er clubs opgericht. De WNF Bamboeclub voor kinderen 3-6 jaar ze krijgen tien keer per jaar het kleuterblad PipaPanda, boordevol wilde dierenweetjes, knutseltips, voorleesverhalen, strips, puzzels en kleurplaten, er is ook een bijbehoorde website www.bamboeclub.nl

Voor kinderen vanaf 6 jaar is er WNF-Rangerclub, ruim 93.000 kinderen komen met deze club al op voor bedreigde wilde dieren. Het clubblad heet TamTam en de site www.rangerclub.nl

Vanaf 12 jaar is er de WNF-LifeGuard. Vier keer per jaar lees je in een posterzine van alles over opmerkelijke dieren enimposante plekken op aarde. www.lifeguard.wnf.nl

De tamme kastanje heeft lange, grof gezaagde bladeren. Deze zijn donker groen en glanzend aan de bovenkant. De onderkant is iets lichter van kleur en sommige soorten hebben een witte rand langs de bladrand. Na het uitlopen van de bladeren, krijgen de takken mannelijke en vrouwelijke bloemvormen. Het zijn hangende trossen met fijne bloempjes die een heel aparte geur verspreiden. Kevertjes, bijen en vliegen zorgen voor de bestuiving, ze worden gelokt door de geur van de mannelijke bloemen en op de stempel van de vrouwelijke bloem zit een klein druppeltje zoete nectar. Na de bevruchting ontstaan stekelige vruchtdozen. In de herfst, wanneer de vrucht rijp is barst het bolster open en valt de vrucht omlaag. De boom heeft mooie gekleurde bladeren in de herfst.

De vruchten zijn leerachtig, glanzend bruine noten, tijdens de groei waren ze beschermd door het stekelige bolster. De tamme kastanje word ook wel zoete kastanje genoemd. Ze zijn eetbaar en mogen niet verward worden met de giftige paardenkastanjes. Het bolster van een tamme kastanje heeft veel fijner stekels en de eetbare kastanje heeft een wit pluimpje. De kastanje heeft een hoog koolhydratengehalte en kan op veel manieren gegeten worden. Kastanjes worden vaak gepoft in de oven of geroosterd, maar kunnen ook gekookt verwerkt worden in allerlei gerechten zoals gebak, desserten en wildgerechten. In Frankrijk eet men graag kastanjepuree (crème de marron),het is daar in blikken te koop. In steden zoals Wenen, Zürich en Parijs worden tijdens herfst en winter op straat gepofte kastanjes verkocht, de ‘marron’. Ook in Italië wordt de kastanje erg gewaardeerd. Vroeger noemde men de vruchten ‘aardappel van de armen’, wanneer graanoogsten mislukten of plunderende legers door het land trokken beschermde de tamme kastanje de bevolking tegen de honger. Ook vogels zoals Vlaamse gaaien en kraaien, en bosdieren zoals eekhoorntjes, muizen en wilde zwijnen lusten de nootjes graag, zij zorgen ervoor dat de bomen zich in het wild kunnen verspreiden.

De nectar van de bloemen worden door bijen tot een donkere honing verwerkt, door zijn hoog gehalte aan fruitsuiker blijft deze lang vloeibaar. De tamme kastanje heeft fijn vezelig hout, dat goed bestand is tegen vocht. Het is heel geschikt voor het maken van tuinmeubelen, bruggen, steunpalen en vaten. Uit de bladeren werden vroeger medicijnen tegen diarree, hoest en slijmvorming gemaakt.

Het klimaat in de savanne is tropisch of subtropisch. Graslandschap in een gematigd klimaat wordt een steppe, prairie of pampa genoemd. Op de savanne is ‘t het hele jaar door warm tot zeer warm. Er valt per jaar tussen de 50 tot 150 centimeter regen, maar door de hoge temperaturen, verdampt veel van dat vocht meteen weer. Er is afwisselend een droog en een nat seizoen, wat aan de begroeiing natuurlijk goed te zien is. In het droge seizoen is alles dor en is het er erg kaal, wanneer dan de regens komen schiet alles uit en is alles groen.

De planten op de savanne hebben zich aangepast aan de hoge temperaturen en proberen waterverlies tegen te gaan. Er zijn soorten waarvan de stand van het blad verandert ten opzichte van de zon, zodat ze minder warmte opvangen. Andere soorten sluiten de huidmondjes op het heetst van de dag om zo weinig mogelijk water te verliezen.

Opmerkelijke plantensoorten van de savannen zijn: Het olifantsgras, dat wel 3 meter hoog wordt en dus 1 van de langste grassoorten is. Ook Acacia’s zijn goed aan het klimaat aangepast. De Afrikaanse soorten hebben smalle bladeren zodat ze weinig zonnestralen opvangen of ze hebben doornen. Een soort in Zuid-Afrika heeft wel doornen van 10 cm.

De grote acaciabomen zorgen voor een betere kwaliteit van het gras, dat eronder groeit. Doordat de bomen water uit de grond onttrekken, groeit het gras langzamer, ook zorgen de bomen voor meer stikstof in de grond, waardoor de grond vruchtbaarder is. De grassen onder de bomen zijn daarom veel voedzamer, ze bevatten ongeveer twee keer zoveel eiwitten als grassen in de open vlakte. Ook heel bijzonder is de baobab of apenbroodboom, deze kan wel 25 meter hoog worden met een stam van 3 meter doorsnee. Deze boom slaat in regentijd vocht op in de stam, waarmee hij de droge tijd kan doorstaan. In de droge tijd verliest hij zijn bladeren en schrompelt hij ineen.

In de Afrikaanse savanne zie je grote kuddes grazende hoefdieren, zoals gazelles, giraffes, impala’s, zebra’s, gnoes en antilopen. Waar zoveel prooi is zijn natuurlijk ook roofdieren zoals de leeuwen. Verder zie je er nijlpaarden, neushoorns, olifanten en struisvogels. De grazers van Op de Australische savanne leven de kangoeroes. In de savanne zijn naast de grote planteneters zoals antilopen, ook veel insecten, zoals mieren en termieten. In savannes van Brazilie kunnen mieren op een dag 50 kilogram gras per hectare verwijderen.

De zomereik is de meest voorkomende soort hier in Nederland. De naam duidt erop dat de boom alleen in de zomer blad draagt. De boom kan wel 35 meter hoog worden, wanneer de eik vrij staat kan de kroon uit groeien tot wel 35 tot 40 meter breed.

De wintereik draagt gedurende de hele winter zijn herfstbladeren, hij groeit vaak slanker en rechter op dan de zomereik. Ook is de vertakking meestal minder kronkelig en hoekig. De kroon is meer gesloten en regelmatiger.
De Amerikaanse eik is zoals de naam al doet vermoeden geïmporteerd uit Amerika. Hij heeft veel grotere bladeren en vruchten dan onze inheemse bomen.

De kurkeik groeit vaak als heester, hij heeft een korte stam met een brede losse kroon. Hij kan tot 20 meter hoog worden. De schors van deze soort is zacht asgrijs kurk. Van de schors worden vaak kurken voor wijnflessen gemaakt. De moseik wordt ook wel Turkse eik genoemd, hij komt voor in de submediterrane bossen, maar in ons land zie je hem ook wel gebruikt als sierboom, hij is wel winterhard.

De zachte eik dankt zijn naam aan de behaarde takken en bladeren. Hij is niet zo goed winterhard en komt het meeste voor in de wat warmere gebieden.

De Hongaarse eik groeit vooral op de droge berghellingen in Zuid en Zuidwest Europa. Zijn takken zijn grijs behaard en worden snel kaal. Hij heeft een brede kroon en kan zo’n 40 m hoog worden.

De steeneik kan tot 20 meter hoog worden, hij heeft een korte stam en een ronde brede kroon. Deze boom is niet winterhard, hij groeit in het Middellandse zeegebied en in Zuid Engeland.

De moeraseik komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika, maar hij groeit in Nederland goed in de uiterwaarden van de rivieren op de vochtige grond. Hij wordt tot 30 meter hoog en groeit snel.

Voor het voortbestaan is de eik afhankelijk van dieren, zoals de Vlaamse gaai en de eekhoorn. Omdat de eikels niet ver van de boom vallen, is het nodig dat de eikels door de dieren verplaatst worden, onder het bladerdak is het te donker en zal de eikel niet kiemen. De eekhoorn en ook de bosmuis zorgen er voor dat de eikels binnen het bos verspreid worden. De Vlaamse gaai neemt een eikel soms wel enkele kilometers ver mee, zodat ook daar weer een boom kan groeien en dan is er weer het bet begin van een bos.

Herten, wilde zwijnen en eekhoorns eten de eikels graag, ook varkens verdragen de vruchten goed. Paarden, schapen en runderen worden er ziek van en ook voor de mens is de eikel giftig. Toch waren er indianenstammen die zich voornamelijk met eikels voedden, door ze op een speciale manier te bereiden, verwijderden ze het gif.

Eikenhout is hard en sterk en wordt voor verschillende doeleinden gebruikt. Ondanks de hardheid is het toch redelijk makkelijk te bewerken en af te werken. Het wordt gebruikt als bouwhout voor gebouwen, maar ook voor spoorbielzen en in de scheepsbouw. Binnenshuis is het geschikt voor parket, meubelen en trappen. Eiken leveren ook goed brandhout. De bast van de kurkeik wordt steeds na 8 à 10 jaar van de stam gepeld. Deze kurk wordt gebruikt als isolatie, vloeren en wandbekleding, voor schoenzolen, reddingsboeien en natuurlijk de bekende kurk op de fles.

De opwarming van de aarde kent zowel natuurlijke als menselijke oorzaken. De natuurlijke oorzaken zijn verwaarloosbaar vergeleken met de menselijke oorzaken. Op grote schaal is men het er over eens dat het broeikaseffect, de uitstoot van verschillende gassen en intensieve rundveehouderij sterke veroorzakers zijn van de hoeveelheid CO2 in de lucht. Vooral de industrie in landen is een boosdoener. Bij het stoken van fossiele brandstoffen zoals kolen en olie komen veel schadelijke gassen vrij.

De opwarming van de aarde kent vele gevolgen voor natuur en cultuur op onze planeet. Het bekendste gevolg is het smelten van de ijskappen op de polen. Het smelten van ijs, sneeuw en gletsjers in koude gebieden heeft weer gevolgen voor planten en dieren, voor ecosystemen en voor mensen. Hoe meer ijs er smelt, hoe meer water er in zee komt en hoe meer de zeespiegel stijgt. Een stijgende zeespiegel bedreigt vooral eilanden en landen met lage kusten, waaronder Nederland en Bangladesh. Daarnaast kunnen woestijnen zich uitbreiden, omdat water door de hogere temperatuur op aarde sneller verdampt. Er zullen meer overstromingen, hittegolven en wervelstormen komen.

De opwarming van de aarde is een veelbesproken probleem. Er moeten wereldwijd oplossingen worden gevonden om de uitstoot van broeikasgassen en de stijging van de temperatuur op aarde tegen te gaan.