Parels worden beschouwd als edelstenen en hebben het voordeel dat ze niet geslepen hoeven worden. Ze zijn vaak rond, maar soms ook onregelmatig van vorm. De grote van een parel kan variëren van een speldenknop tot een duivenei. Meestal is een parel licht van kleur, maar er zijn ook zwarte parels. Een parel bestaat uit parelmoer, dit is voornamelijk een koolzure kalk en organische hoornstof. De hardheid van parels is maar 2,5 tot 5, maar toch zijn parels erg vast, ze zijn bijna onmogelijk met de hand stuk te maken.
Parels worden gevormd in oesterachtige zeemossels, enkele soorten zoetwater mossels en soms ook in slakken. De binnenzijde van een mossel wordt door het mantelepitheel voorzien van een mooi, glad laagje parelmoer. Wanneer een parasiet, een worm of een klein krabbetje in de schelp terecht komt, irriteert dit de mossel en legt het ook zo’n laagje om het vreemde voorwerp in de schelp, uit deze inkapsels ontstaat de parel.

In 1 op de 15000 wilde oesters zit waarschijnlijk een parel. Ze worden gevonden in Sri Lanka, Zuid India, de Perzische golf, Saoedi-Arabië, Iran en Oman, voor de kusten van Japan, Mexico, Panama en Californië en Australië. Minder bekend zijn de zoetwater oesters uit de Mississippi en vindplaatsen in Duitsland, Bohemen en het Russische Noorden. Deze parels uit wilde oesters komen bijna niet meer voor, nu komen de meeste parels uit kwekerijen, dat noemen we gecultiveerde parels. Het zijn echte natuurlijke parels, maar ontstaan door het ingrijpen van de mens. Bij natuurlijke parels bestaat de kern uit een natuurlijke indringer, die een verwonding in de oester heeft veroorzaakt. Bij gekweekte zoutwater parels wordt een kern van parelmoer ingebracht, in het voortplantingsorgaan van het diertje, samen met een stukje van de mantel, die er voor zorgt dat om de kern een laag wordt gevormd. Bij gekweekte zotwater parels wordt in de schelp een stukje donormantel aangebracht, die vervolgens zoveel parelmoer aan maakt, dat een parel ontstaat. Per schelp kunnen meerdere stukjes donormantel worden ingeplant, waardoor de productie per schelp meer oplevert dan bij zoutwater parels.

Er zijn zeven soorten gekweekte parels,waarvan vier soorten zoutwater parels en drie soorten zoetwater parels. De Zuiderzeeparel is een exclusieve zoutwater parel. Ze kunnen wel 20 mm groot worden en zijn zilvergrijs, lichtblauw of goudgeel van kleur. De Akoya-parel is de meest bekende zoutwater parel. Ze worden gekweekt in Japan. De parel is rond en glad van vorm en de kleur varieert van roomwit, zacht geel, roze, zilvergrijs en grijs. De parel wordt niet groteer dan 10 mm.

De Tahiti-parel is een zoutwater parel, die rond en glad is. Het meest opmerkelijke is de kleur, die zwartgroen of zilvergrijs is, met een olieachtig kleureffect. Door de donkere kleur, noemen ze het vaak de zwarte parel.
De Mabe-parel groeit aan de wand van een zoutwater mossel en wordt losgezaagd wanneer hij groot genoeg is. Door de rechte achterkant leent deze parel zich goed om in een sieraad te verwerken. De kleur varieert van wit tot grijs.

De Kasumiga-parel wordt in een zoetwater mossel gekweekt, omdat hij geen kern heeft is hij kwetsbaar. Het kleurenspectrum dat over de parel heen schijnt is niet afhankelijk van de basiskleur. Meestal zijn ze roomwit tot zalmkleur en donkerroze, maar ze zijn er ook in goudkleur en zilverwit. De vorm is meestal plat.
De Keshi-parel heeft ook geen kern en de vorm lijkt een beetje op een vlinder. Ze zijn er in alle kleuren van de regenboog.

Dan is er nog de Chinese zoetwater parel, ze zijn in praktisch alle vormen en kleuren te krijgen. De kwaliteit wisselt fors, maar meestal zijn het goede parels tegen een betaalbare prijs.

Een ruwe diamant lijkt een beetje op een glazige kiezelsteen en alleen een echte kenner kan zien, dat het niet om een gewone kiezelsteen gaat. Diamant is het hardste natuurlijke materiaal dat bestaat, daarom wordt het gebruikt als ijkpunt voor de hardheid. Diamant is hardheid 10 op de schaal van Mohs. Hardheid is te bepalen door te zien welke stof de andere een kras kan toebrengen, daarbij is Diamant het hardst, het kan alleen door een andere diamant worden bekrast. Talk en gips zijn het zachtste en vertegenwoordigen hardheid 1 en 2 op de schaal.

Vanwege zijn extreme hardheid wordt diamant gebruikt in de industrie, o.a. voor slijpen, boren, snijden en polijsten. Vanwege zijn schoonheid wordt hij ook gebruikt in juwelen. Maar van alle diamanten die worden opgegraven, is maar een klein gedeelte ± 20 %, daarvoor geschikt.

Om een ruwe diamant mooier te maken, wordt hij intensief bewerkt, wat door echte vakmensen moet gebeuren. Eerst wordt de diamant gekloofd, daarbij wordt gekeken naar de vorm en naar eventuele vuiltjes in de diamant. Daarna wordt door zagen en snijden een vorm gemaakt, door te slijpen wordt het geheel afgewerkt tot in perfectie. De kwaliteit van een diamant wordt bepaald door 4 kenmerken: slijp vorm, zuiverheid, karaat en kleur.

De bekendste slijp vormen zijn: briljant, ovaal, marquise, peer, hart, prinses en emerald.
Een diamant die geslepen is tot briljant, is geslepen in 57 facetten, daardoor wordt het licht optimaal weerkaatst.

Om de zuiverheid te bepalen bekijkt een expert de steen onder een vergrootglas dat wel 10x vergroot. De laagste zuiverheid, Piqué, wordt toegekend aan een steen, waar een insluitsel in zit, wat je zelfs met het blote oog kunt waarnemen. De beste kwaliteit is een steen die helemaal vrij is van interne fouten, we noemen dat loepzuiver. Daar tussen in zitten nog 8 waarderingen.

Het gewicht van een diamant wordt uitgedrukt in karaat. 1 karaat komt overeen met 0.2 gram.
In 1 gram gaan dus 5 karaten, een karaat wordt weer onderverdeeld in honderd puntjes. Dus een diamant van 50 puntjes weegt 0,50 karaat (0,1 gr) Twee diamanten van gelijk gewicht zijn niet altijd hetzelfde in waarde, daarvoor wordt ook gekeken naar slijpvorm, zuiverheid en kleur. Daardoor kan het gemakkelijk voorkomen dat een kleinere steen, toch veel meer waarde heeft.

Ook de kleur is erg belangrijk, een helemaal kleurloze, dus puur witte diamant is het mooist, omdat het licht dan wordt getransformeerd tot alle kleuren van de regenboog. Voor een leek lijken alle diamanten wit te zijn, maar er zijn verschillende kleurschakeringen, die worden bepaald door de steen, onder gestandaardiseerd kunstlicht, te vergelijken met monsterstenen.

Jager is het fijnste wit gevolgd door River, daarna volgen gradaties in Wesselton, Crystal en Cape, de minst waardevolle kleur is Yellow. Wanneer een diamant echter een roze of blauwe kleur heeft, wat zelden voorkomt, stijgt de waarde weer.